Cellulit u kobiet – uwarunkowania, zapobieganie i metody zwalczania

Written by dr n. przyr. Jolanta Batko, Milena Nitschke
Rate this item
(0 votes)

Termin „cellulite” został wprowadzony w latach 20. ubiegłego wieku. Określa zniekształcenia widoczne na powierzchni skóry, powszechnie znane jako tzw. pomarańczową skórka. Jest to defekt kosmetyczny i estetyczny, którego przyczyną jest dystrofia tkanki podskórnej o charakterze niezapalnym powodująca nieprawidłowe ukształtowanie tkanki tłuszczowej [1].


 40

Ryc. 1. Cellulit. (źródło: http://www.zycie.ca)

Tkanka tłuszczowa podskórna stanowi 20-25% masy ciała u kobiet i 15-20% masy ciała u mężczyzn. Decyduje o napięciu skóry, stanowiąc jednocześnie jej podporę, chroni narządy przed urazami mechanicznymi, stanowi miejsce kotwiczenia przydatków skóry, łączy skórę właściwą z narządami leżącymi głębiej. Można wyróżnić jej dwa rodzaje: tkankę tłuszczową brunatną i tkankę tłuszczową żółtą. Tkanka tłuszczowa brunatna uczestniczy w metabolizmie, głównie gdy musi być wytwarzane ciepło. W miarę okresu dojrzewania ulega inwolucji. Tkanka tłuszczowa żółta zbudowana jest głównie z komórek tłuszczowych (adipocytów), kolagenu typu III oraz niewielkiej ilości fibroblastów. Adipocyty mają kształt kulisty lub wieloboczny. Lipidami wchodzącymi w ich skład są: trójglicerydy, wolne kwasy tłuszczowe, fosfolipidy, cholesterol. Skupiska komórek tłuszczowych tworzą zraziki. Rodzaj kwasów tłuszczowych zawartych w trójglicerydach często bywa odbiciem składu tych kwasów w diecie. Komórki tłuszczowe u kobiet są większe i koncentrują się głównie w okolicy pośladków i ud [2, 3].

Lipoliza i lipogeneza w tkance tłuszczowej

Lokalizacja cellulitu zwykle pokrywa się z obszarami większego odkładania tkanki tłuszczowej będącej magazynem triacylogliceroli, które ulegają ciągłej lipolizie i powtórnej estryfikacji (lipogenezie). Lipoliza (hydroliza) to rozpad triacylogliceroli do wolnych kwasów tłuszczowych i glicerolu. Zachodzi ona w tkance tłuszczowej w przypadku deficytu energii. Lipogeneza to synteza cząsteczek triacylogliceroli powstających z łańcuchów kwasów tłuszczowych i glicerolu. Te dwa procesy regulowane są hormonalnie przez insulinę, adrenalinę, noradrenalinę, glukagon, ACTH, melanotropinę, hormon wzrostu, wazopresynę. Kiedy szybkość reestryfikacji nie jest na tyle duża, by zrównać się z szybkością lipolizy, wolne kwasy tłuszczowe dostają się do osocza, wiążąc się z albuminą, następnie transportowane są do tkanek, gdzie wykorzystywane są jako źródło energii [2]. Typy sylwetek: szczupła i ze skłonnością do tycia, mogą zależeć od przesunięcia równowagi w kierunku lipolizy lub lipogenezy. Zależy to od liczby określonych receptorów w adipocytach i od ich aktywności. Aktywacja receptorów alfa i NPY ułatwia lipogenezę oraz predysponuje do łatwiejszego gromadzenia tłuszczu w obszarach objętych większą liczbą tych receptorów. Receptory typu beta aktywują lipolizę. Adrenalina pobudza oba typy receptorów (w szczególności typu beta)[4].

Budowa tkanki tłuszczowej objętej cellulitem

Tkanka objęta cellulitem nie jest identyczna z tkanką tłuszczową. W zaawansowanym cellulicie obserwuje się zmiany struktury tkanki tłuszczowej. Dochodzi w niej do przerostu i proliferacji adipocytów. W wyniku zmiany stosunku nasyconych i nienasyconych kwasów tłuszczowych następują zmiany składu chemicznego, struktury i kształtu adipocytów. Kiedy przeładowanie komórek tłuszczami jest znaczące, włókna kolagenu przekształcają się. Wiązki kolagenu układają się wokół skupisk adipocytów w kolisty łuk, nasilając objawy cellulitu. Adipocyty stają się twarde, powiększają się i niemalże wdzierają się do skóry właściwej. W tkance objętej schorzeniem dochodzi do zwiększonej polimeryzacji proteoglikanów wchodzących w skład substancji pozakomórkowej, co prowadzi do zatrzymania wody w organizmie. Analiza płynu śródmiąższowego wykazuje wzrost stężenia białka. Ucisk naczyń krwionośnych powoduje zastoje i zwolnioną eliminację metabolitów. Badania wykazały, że średni przepływ w miejscach zmienionych chorobowo jest o 35% mniejszy niż w zdrowej tkance [5].


 41

Ryc. 2. Anatomia cellulitu. (źródło: http://twojezdrowie-uroda.blog.onet.pl)

Teorie dotyczące przyczyn powstawania cellulitu

Cellulit najczęściej pojawia się u kobiet w okresie dojrzewania, ciąży i przed menopauzą co ma ścisły związek ze zmianami hormonalnymi zachodzącymi w tych okresach życia kobiety. Według teorii hormonalnej wówczas zachwiana zostaje równowaga miedzy poziomem estrogenów a progesteronu. Estrogeny wpływają na zmianę metabolizmu tkanki tłuszczowej, czego efektem jest zwiększenie objętości adipocytów. Niezrównoważony poziom progesteronu ułatwia retencję wody, co może być to przyczyną zaburzeń w tkance podskórnej [1].

Według teorii neurowegetatywnej katecholaminy zmieniają przebieg lipolizy. Adrenalina zmniejsza lipolizę adipocytów krętarzowych kobiet androidalnych (typ „jabłko”). Tym samym zostaje zwiększona lipoliza adipocytów deltoidalnych u kobiet gynoidalnych (typ „gruszka”) i androidalnych. W czasie stresu wpływa na wazomotorykę. Osoby walczące z cellulitem wykazują stan nadmiernej motywacji i wyraźny niepokój.

Inna teoria (krążeniowa) sugeruje, że pierwszy etap cellulitu zaczyna się zastojem żylnym i limfatycznym. Naczynia włosowate rozszerzają się. W dalszym przebiegu w wyniku ucisku naczyń włosowatych przez komórki tłuszczowe dochodzi do nasilenia zaburzeń krążeniowych. Dochodzi do niszczenia kolejnych naczyń [5].

Ważnymi czynnikami wpływającymi na powstawanie cellulitu są czynniki genetyczne oraz budowa fizyczna. Obserwacje potwierdzają, że problem cellulitu dotyka prawie wyłącznie kobiet (częściej rasa biała) ze skłonnością do niewydolności krążenia oraz charakterystycznym rozkładzie tkanki tłuszczowej [5]. Istotną rolę w powstawaniu cellulitu odgrywają nawyki żywieniowe. Nadmiar węglowodanów w diecie powoduje wzrost biosyntezy kwasów tłuszczowych i trójglicerydów wadipocytach, w wyniku czego komórki tłuszczowe zwiększają swoją objętość. Jednocześnie nadmierna ilość soli w diecie może prowadzić do zatrzymania wody w organizmie, co z kolei objawia się obrzękami. Niewłaściwa dieta prowadzi do zaparć oraz zwiększenia oporności naczyń żylnych, wywołując zastoje krwi, jak również do zmian przepuszczalności naczyń włosowatych.

Istnieje wiele doniesień o wpływie środowiskowa oraz czynników społecznych na powstawanie „pomarańczowej skórki”. Siedzący tryb życia i brak ruchu sprzyja gromadzeniu tkanki tłuszczowej. Stres czy depresja podnoszą poziom adrenaliny, jednego z najważniejszych hormonów uczestniczących w regulacji metabolizmu tkanki tłuszczowej. Bardzo groźne są czynniki utrudniające odpływ żylny, np. gorące kąpiele, niewłaściwa odzież, nadmierne opalanie czy używki.

Diagnostyka cellulitu

Wstępną metodą oceny cellulitu jest test podstawowy. Fałd skórny obejmuje się palcami wskazującymi oraz kciukiem, następnie wypcha trzymany fałd ku górze. W tym samym czasie obserwuje się pojawiające symptomy cellulitu. Tkanka objęta „pomarańczową skórką” zniekształca się. Widoczne są wszelkie nierówności skóry (wgłębienia, grudki, bruzdy). Zaletą tego testu jest łatwość jego przeprowadzenia (można go wykonać zawsze i wszędzie).

Metodą oceny występowania cellulitu jest termografia. Polega ona na wykorzystaniu różnic temperaturowych. W miejscu, w którym skóra dotknięta jest problemem, nakłada się specjalna folię, w której znajdują się ciekłe kryształy. Podczas podgrzania kryształy zaczynają świecić różnymi kolorami. Miejsce objęte cellulitem jest chłodniejsze, więc na folii obserwuje się wyraźne odbicie (ciemne zabarwienie) obszarów wykazujących symptomy „pomarańczowej skórki” [4]. Innymi rzadziej stosowanymi metodami oceny cellulitu są: badania antropometryczne, ultrasonografia, wideo kapilaroskopia, badania rezonansem magnetycznym, spektroskopia [6].


 42

Ryc. 3. Diagnostyka cellulitu – test podstawowy. (źródło: http://www.chorobycywilizacyjne.pl)

Stadia rozwoju cellulitu

W rozwoju cellulitu wyróżniamy poszczególne stadia.

W początkowym okresie rozwoju cellulitu (stadium I ) oznaki są niemal niewidoczne, uwidoczniają się jedynie podczas uciskania skóry. Występuje wówczas zastój żylny i limfatyczny.


 43

Ryc. 4. Pierwsze stadium cellulitu. (źródło: Murad H., Precz z cellulitem, tł. H. Kossak-Nowocień, Klub dla Ciebie, Warszawa 2007.)

W kolejnym stadium (stadium II) obserwuje się, że podczas stania i leżenia skóra pozostaje gładka, ale jednocześnie wyraźnie spada poziom jej elastyczności. Szczypiąc skórę można zaobserwować tzw. efekt materaca. W tym wypadku defekt ten ma jedynie charakter estetyczny.


 44

Ryc. 5. Drugie stadium cellulitu. (źródło: Murad H., Precz z cellulitem, tł. H. Kossak-Nowocień, Klub dla Ciebie, Warszawa 2007.)

Kolejny etap rozwoju cellulitu (stadium III) charakteryzuje się wprawdzie gładkością skóry podczas leżenia, jednak podczas stania (w wyniku napięcia mięśni) wyczuwalne są guzki i uwidOcznia się „skórka pomarańczowa”. Skóra jest nierówna, blada. Dochodzi do zwłóknienia niektórych części tkanki podskórnej.


 45

Ryc. 6. Trzecie stadium cellulitu. (źródło: Murad H., Precz z cellulitem, tł. H. Kossak-Nowocień, Klub dla Ciebie, Warszawa 2007.)

W ostatnim etapie formowania zmian cellulitowych (stadium IV) symptomy widoczne są podczas stania, jak również leżenia. Złogi kolagenu przekształcają się w guzki. Skóra charakteryzuje się wyraźnymi zagłębieniami, dołkami, fałdami. Występuje częsta bolesność, nawet podczas delikatnego ucisku. Figura jest wyraźnie zdeformowana. W tym stadium cellulit staje się chorobą [4].


 46

Ryc. 7. Czwarte stadium cellulitu. (źródło: Murad H., Precz z cellulitem, tł. H. Kossak-Nowocień, Klub dla Ciebie, Warszawa 2007.)

Typy cellulitu

Wyróżnić można dwa zasadnicze typy cellulitu. Pierwszy z nich to typ wodny związany z comiesięcznym zatrzymaniem wody i magazynowaniem tłuszczu w organizmie kobiety. Prowadzi to do ucisku naczyń limfatycznych i włosowatych (zwęża się ich światło). Naczynia zwiększają swoją przepuszczalność, a płyn gromadzi się w przestrzeniach międzytkankowych. Następuje zastój krwi i chłonki, a w konsekwencji powstanie mikroobrzęków. Inną odmianą cellulitu jest typ tłuszczowy (lipidowy), w którym to procesy przemiany materii zostają zaburzone. W komórkach tłuszczowych gromadzą się zbędne metabolity. Proces lipolizy ulega osłabieniu, a komórka tłuszczowa powiększa się [4, 6].

Profilaktyka

W walce z cellulitem istotna jest odpowiednio dobrana profilaktyka. Polega ona przede wszystkim na zdrowym trybie życia, z czym wiąże się przede wszystkim zbilansowana dieta oraz optymalny wysiłek fizyczny. Trzeba pamiętać o prawidłowym zachowaniu proporcji między składnikami pokarmowymi. Dieta musi być zbilansowana, bogata w witaminy i sole mineralne.

Człowiek potrzebuje ok. 2,5 litra wody (2l wydala z moczem, 0,5l paruje przez skórę). Woda warunkuje prawidłową przemianę materii, dlatego w walce z „pomarańczową skórką” prawidłowe nawodnienie organizmu jest niezbędne. W profilaktyce cellulitu także wysiłek fizyczny jest niezbędny. Ćwiczenia dobiera się w zależności od sprawności fizycznej i chęci działania. W przypadku siedzącego trybu życia, bądź znacznej nadwagi, warto zacząć od krótkich spacerów. Dobrym rozwiązaniem jest zakup rowerka stacjonarnego. Poprawie kondycji oraz stanu skóry sprzyja również basen i aerobik.

Istotną rolę odgrywa rezygnacja z używek. Zaburzają one proces filtracji oraz krążenia limfy. Walka z pomarańczową skórką wymaga też zaprzestania ubierania obcisłych ubrań i butów na wysokim obcasie.

W walce z” pomarańczową skórką” niezbędne są preparaty nawilżające i ujędrniające skórę. Zaleca się stosowanie preparatów zawierających substancje ograniczające lipogenezę w tkance tłuszczowej np. sole rutyny, które są antagonistami glukozy, triterpeny hamujące przekształcanie preadipocytów w adipocyty, czy też sfingozynę zmniejszająca przenikanie glukozy do komórki.

Stosowane substancje sprzyjające lipolizie to substancje działające przez: - uaktywnienie cyklicznego AMP, - uaktywnienie cyklazy adenylowej, - zahamowanie fosfodiestrazy, - zablokowanie receptorów alfa-adrenergicznych, - zablokowanie receptorów NPY, - aktywowanie receptorów beta-adrenergicznych [5]. W użyciu są również substancje uszczelniające naczynia i poprawiające krążenie. Do tej grupy substancji należą algi zielone i brunatne bogate w mikroelementy (głównie jod). Doskonale poprawiają mikrokrążenie oraz zapewniają aktywną redukcję tkanki tłuszczowej. Należy wśród nich wyróżnić również arnikę górską i bluszcz. Wykazują one głównie działanie przeciwobrzękowe. Dodatkowo arnika wpływa korzystnie na krążenie krwi oraz przyśpiesza gojenie ran, a bluszcz poprawia elastyczność i jędrność skóry [7, 8].


 47

Ryc. 8. Arnika górska (Arnica Montana). (źródło: http://www.panacea.pl)

Do popularnie stosowanych w preparatach substancji należy kasztanowiec pospolity. Wykazuje on działanie przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, zmniejsza kruchość naczyń krwionośnych oraz tak jak olejek cynamonowy przeciwdziała zakrzepom [8]. Innym znanym składnikiem jest wyciąg z nostrzyka żółtego stosowany w celu poprawienie mikrokrążenia skórnego i zmniejszenia obrzęków [7]. Istotne znaczenie w zapobieganiu jak i redukcji cellulitu mają mniej znane w Polsce rośliny orientalne, np. wąkrotka azjatycka (ekstrakt ma zastosowanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, pobudza odbudowę kolagenu) i miłorząb japoński, który pozytywnie wpływa na metabolizm komórkowy przez pobudzenie syntezy dopaminy i noradrenaliny [9,10].


 48

Ryc. 9. Wąkrotka azjatycka (Centella asiatic). (http://miessence.blog.onet.pl)

Do substancji aktywnych wykorzystywanych w preparatach antycellulitowych należy kofeina. Usuwa ona nadmiar toksyn i płynu z organizmu, przez co stanowi doskonały składnik preparatów wyszczuplających i poprawiających kondycję skóry [10]. Kolejną znaną substancją jest L-karnityna nazywana „dopalaczem tłuszczu”. Wspomaga ona przemianę materii, pobudza rozkład tłuszczów i zmniejsza objawy cellulitu [11]. Przemianom lipidów sprzyja również morszczyn (zawiera jod) oraz bez czarny. Ten ostatni działa także przeciwzapalnie i zwiększa elastyczność naczyń krwionośnych [7]. Złogi i toksyny, które skumulowane zostały m.in. w tkance tłuszczowej, skutecznie pomaga usunwać błoto z Morza Martwego dzięki wysokiej koncentracji związków, takich jak: krzem, wapń, magnez, potas, żelazo, jod, fluor, brom, wapń, brom i inne. Okłady z błota działają antyseptycznie, ujędrniają skórę, łagodzą stany zapalne, pobudzają krążenie i dotlenienie krwi [8].

Na rynku kosmetycznym istnieje cała gama produktów zapobiegających retencji wody. Preparaty te bogate są w wyciągi roślinne z brzozy brodawkowatej, skrzypu polnego, bławatka, nawłoci pospolitej, lubczyka. Wykazują one przede wszystkim działanie moczopędne oraz odtruwające organizm. Na szczególną uwagę zasługuje skrzyp polny, który dodatkowo przyśpiesza gojenie ran i oparzeń oraz pobudza przemianę materii [7, 11].


 49

Ryc. 10. Skrzyp polny (Equisetum arvense). (http://forum.portalflorystyczny.pl)

Aby substancje aktywne opisane powyżej mogły się szybko wchłonąć, do preparatów kosmetycznych dodaje się odpowiednie substancje, np. etanol (w większych stężeniach działa jako rozpuszczalnik lipidów międzykomórkowych). Często wykorzystywane są ALFA-hydroksykwasy, które dzięki złuszczającemu działaniu ułatwiają przenikanie innych preparatów. Wykorzystuje się też nikotynian metylu i glikol propylenowy. Ten pierwszy należy do związków zmieniających przepuszczalność skóry w wyniku rozgrzewania. Glikol propylenowy tworzy z kolei okluzję, czyli niewysychający film na powierzchni skóry [5].

Metody zwalczania cellulitu stosowane w gabinecie kosmetycznym

Jedną z częściej stosowanych metod walki z cellulitem jest zabieg wprowadzania jonów leków do tkanek przy pomocy prądu galwanicznego – jonoforeza. Prąd galwaniczny jest wielokierunkowym stymulatorem biologicznym. Odpowiednie jony wykazują różne właściwości wnikania i koncentracji (np. jony jodu szybko przenikają do układu krwionośnego, jony wapnia utrzymują się dłużej w miejscu zastosowania). Wraz ze wzrostem napięcia wzrasta również szybkość przesuwania się jonów. Metoda ta jest szczególnie stosowana przy rozszerzonych naczyniach włosowatych, redukcji stanów zapalnych, odmrożeniach, zwiotczeniu skóry i mięśni, trądziku pospolitym [12].

Skutecznym sposobem walki z cellulitem jest drenaż limfatyczny. Polega on na stymulacji limfy przez ugniatanie i pompowanie ręczne. Drenaż pobudza przepływ limfy, usprawnia wymianę płynów, powoduje eliminację złogów i zanieczyszczeń, zmniejsza obrzęk.

Inną metodą jest masaż antycellulitowy, którego celem jest stymulacja procesu termogenezy. Sukces tego zabiegu polega na mocnych technikach, zastosowaniu odpowiednich kosmetyków oraz systematycznym wykonywaniu. Komórki tłuszczowe zostają rozbite, obwód masowanego obszaru zmniejsza się. Skóra jest napięta i ujędrniona. Jeśli rezultaty zabiegu będą niewystarczająco spektakularne, można zastosować masaż wibracyjny z urządzeniem. Specjalne urządzenia umożliwiają wprowadzenie w drgania miejsc objętych pomarańczową skórką. Drgania rozbijają złogi usieciowanego kolagenu [4, 6].

Metoda polegająca na bandażowym (lub przy użyciu foli) odciskaniu to body wrapping. Ciało zostaje szczelnie obwinięte. Ucisk zwiększa ciśnienie w przestrzeniach międzykomórkowych. Naczynia zostają przygotowane do odprowadzenia produktów przemiany materii i toksyn [4].


 50Ryc. 11. Body wrapping. (http://www.cabines.pl)

Wśród zabiegów antycellulitowych ważną pozycję zajmuje mezoterapia bezigłowa. Jest to metoda nieinwazyjna, alternatywna wobec mezoterapii igłowej. Wykorzystuje zjawisko elektroporacji . Fale elektromagnetyczne występują w postaci impulsów, które mogą skutecznie zadziałać na tkankę podskórną. Podczas zabiegu dobieramy odpowiedni preparat (koktajl), który penetruje do wnętrza komórki tłuszczowej.


 51Ryc. 12. Mezoterapia bezigłowa. (http://www.rubica.pl)

Kolejnym sposobem na pozbycie się cellulitu jest diatermia krótkofalowa. Metoda ta powoduje głębokie rozgrzanie tkanek pod wpływem silnego pola elektrycznego lub magnetycznego. Zmienne pola elektryczne doskonale ogrzewają tkankę tłuszczową. W kosmetyce diatermia krótkofalowa wykorzystuje oddziaływanie pola magnetycznego wysokiej częstotliwości na jony znajdujące się w płynach ustrojowych. Temperatura zaburza strukturę włókien kolagenowych, co sprawa, że fibroblasty stymulowane są do produkcji większej ilości nowych włókien. Zabieg pomaga redukować tkankę tłuszczową i cellulit [13].

W ostatnim czasie na popularności zyskują ćwiczenia w podciśnieniu. Specjalne urządzenie łączy zalety wysiłku fizycznego z działaniem podciśnienia. Ćwiczenia odbywają się na rowerze ergonomicznym lub stepperze. Po serii zabiegów cyrkulacja krwi i limfy ulega poprawieniu, cellulit ulega znacznej redukcji.


 52

Ryc. 13. Vacuwell – spacer w podciśnieniu. (http://studiozdrowie.com)

Elektrostymulacja mięśni stosowana w celu rozluźnienia mięśni, pobudzenia krążenia, przyśpieszenia przemiany materii polega na drażnieniu zakończeń nerwów czuciowych w skórze i wykonaniu skurczów mięśni przy pomocy prądu impulsowego. Prowadzi do naprzemiennego skurczu i rozkurczu mięśni, co powoduje ich wzmocnienie. Endermologia jest nowoczesnym, skutecznym sposobem walki z lipodystrofią. Pozwala na likwidację cellulitu, modelowanie sylwetki, pobudzanie krążenia. Stosowana jest też w walce z otyłością. To masaż wykonany specjalną głowicą wyposażona w sterowane rolki. Zabieg przeprowadza się w hermetycznej komorze w podciśnieniu [11].


 53

Ryc. 14. Endermologia. (http://wizaz.pl)

Jako zabieg dodatkowy można zastosować algoterapię w formie kąpieli w algach, co powoduje usuwanie toksyn lub użycie alg przy okazji naświetlania promieniami podczerwonymi, co prowadzi do odprężenia. Innym pomocniczym zabiegiem jest aromaterapia. W walce z cellulitem stosuje się olejek cynamonowy, imbirowy i jałowcowy. Naturalne oleje eteryczne używane są w formie dodatków do kąpieli, preparatów do masażu oraz inhalacji [6].

Metody chirurgiczne stosowane w zwalczaniu cellulitu

Bardzo znaną metodą leczenia chirurgicznego jest liposukcja. Polega na usunięciu tłuszczu przy pomocy kaniuli z odsysaczem. W odessanym miejscu powstają zrosty, co sprawia, że w późniejszym okresie nie gromadzi się tam ponownie tkanka tłuszczowa.


54

Ryc. 15. Liposukcja. (http://www.dourody.pl)

Inny zabieg chirurgiczny to cellulolipoliza. W miejsca objęte cellulitem wprowadza się cienkie i giętkie igły (podpięte do generatora impulsów prądu). Trafiają one w masę tłuszczowa na głębokość 4-5mm. Stymulacja włókien tkanki łącznej prowadzi do zmniejszenia cellulitu. Seria 6-10 zabiegów. Do zwalczania cellulitu wykorzystuje się aparaturę wytwarzającą prąd galwaniczny i faradyczny. Powoduje on przedostanie się w głąb skóry preparatów z substancjami aktywnymi, które stosuje się w celu wzmocnienia efektów zabiegu. Prąd faradyczny powoduje rytmiczne drgania i skurcze, co usprawnia przepływ krwi i limfy.

Z metod chirurgicznych, nieniosących za sobą tak szkodliwych skutków ubocznych jak liposukcja, należy metoda z wykorzystaniem laseru. Oddziałuje się tą metodą na odpowiednie części ciała, poprawiając przemianę materii. Stymuluje ona takie organy jak: jelito cienkie, jelito grube, nerki, wątroba, śledziona, grasica, tarczyca [6].

Rola kosmetologa w walce z cellulitem

Cellulit, będąc schorzeniem wieloczynnikowym, dotyka zarówno kobiet szczupłych, jak i otyłych, tych, które prowadzą zdrowy tryb życia, jak również i tych, które nie przestrzegają zdrowej diety i nie uprawiają sportu. Kosmetolog, obok dietetyka i trenera fitness, pomaga ukierunkować klientkę w chęci pokonania tego zaburzenia. Przede wszystkim pomaga on ustalić przyczyny powstawania cellulitu, których świadomość i eliminacja przybliżają do osiągnięcia celu. Kosmetolog oprócz przedstawienia bogatej oferty zabiegowej, udziela również informacji na temat tradycyjnych technik stosowanych w zwalczaniu „pomarańczowej skórki”. Wskazuje zatem odpowiednie ćwiczenia, które pomogą poprawić wygląd nóg, brzucha i pośladków, oraz instruuje w kwestii prawidłowego odżywiania, sugerując odbycie wizyt u dietetyka. Ponadto kosmetolog pomaga dobrać skuteczne kosmetyki przeznaczone do użytku domowego. Ustalenie kompletnego programu poprawy zdrowia i przywrócenia ładnego wyglądu skóry to idea holistycznego podejścia kosmetologa do klientki, której realizacja świadczący o jego profesjonalizmie. Tylko w taki sposób zawód ten jest w stanie przyczynić się do przywrócenia zdrowia klientki przy jednoczesnym wzroście jej samooceny i dobrego samopoczucia.

Kobiety walczą z cellulitem przede wszystkim ze względów estetycznych. Z tego właśnie powodu nieustannie poszukiwane są nowe metody leczenia, jednak aby były one skuteczne, pacjentce potrzeba dużo wytrwałości i cierpliwości. Walka z cellulitem wymaga bowiem samodyscypliny, czasu i zmiany trybu życia.

Bibliografia 1. Rossi A., Vergnanini A.: Cellulite: Praca przeglądowa, Dermatologia Estetyczna, 2001, 3, 6. 2. Batko J.: Tkanka tłuszczowa- Arkana Kosmetologii, 2011, 5, 12. 3. Zawadzki M., Szafraniec R., Murawska-Ciałowicz E.: Fizjologia człowieka. Podręcznik dla studentów wydziałów kosmetologii, Górnicki, Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2006. 4. Kosmetologia pielęgnacyjna i lekarska, red, M. Noszczyk, PZWL, Warszawa 2010. 5. Martini M.: Kosmetologia i farmakologia skóry, PZWL, Warszawa 2007. 6. Dylewska-Grzelakowska J.: Kosmetyka stosowana, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2007. 7. Książkiewicz T.: Ziołolecznictwo Ojców Bonifratrów, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2006. 8. Marzec A.: Chemia nowoczesnych kosmetyków. Substancje aktywne w preparatach i zabiegach kosmetycznych, Wydawnictwo „Dom Organizatora”, Toruń 2010. 9. Fink E.: Kosmetyka. Przewodnik po substancjach czynnych i pomocniczych, MedPharm Polska, Wrocław 2007. 10. Molski M.: Chemia piękna, PWN, Warszawa 2009. 11. Adamski Z., Kaszuba A.: Dermatologia dla Kosmetologów, Elsevier, Wrocław 2010. 12. Jaroszewska B.: Kosmetologia, Wydawnictwo Atena, Warszawa 2008.